Początkowo zgłosiło się około 5 tys. ochotników. W późniejszym okresie ta liczba jeszcze wzrosła. Szwedzcy ochotnicy przeszli przeszkolenie w Tornio i Kemi przy granicy z Finlandią.
Po przybyciu do Finlandii został sformowany na początku stycznia 1940 r. Szwedzki Korpus Ochotniczy, liczący ponad 9,6 tys. ludzi. W jego skład, oprócz Szwedów, weszli też ochotnicy z Danii i Norwegii. Na czele ponad 1-tysięcznego kontyngentu duńskiego stał kpt. Jagd, a następnie emerytowany ppłk Valdemar Tretow-Loof. Dowódcą całego korpusu został generał w stanie spoczynku Ernst Linder. Funkcję szefa sztabu pełnił ppłk C.A. Ehrensvärd.
Korpus składał się z trzech batalionów piechoty, kompanii saperów, łączności i przeciwpancernej oraz trzech baterii artylerii.
Działania bojowe Już 12 stycznia do akcji wszedł ochotniczy 19 Pułk Lotniczy, złożony ze szwedzkich pilotów myśliwskich. W tym czasie w północnej Finlandii rozmieszczono oddział przeciwlotniczy.
Reszta korpusu rozpoczęła działania bojowe 28 lutego na północnym odcinku frontu w rejonie miasta Salla. Korpusowi podporządkowano fiński Oddział Willamo.