Rozmowy trwały 16 miesięcy. Ponieważ sporządzone plany inwestycyjne wykazały, że koszt tej linii musiałby pochłonąć więcej niż 3 mln zł, na co elektrownia w ciężkim, kryzysowym roku 1930 nie mogła sobie pozwolić, 21 stycznia 1930 r. zmieniono koncepcję przebiegu linii. Zdecydowano o zbudowaniu jedynie miejskiej trasy, o łącznej długości 6 km oraz zajezdni na miejskim gruncie pod Stadionem o powierzchni 1½ morgi, dostarczonym bezpłatnie przez miasto. Pierwsza linia długości 4 km miała przebiegać od dworca kolejowego ulicami Sienkiewicza, Hipoteczną, Seminaryjską, Wesołą, 3 Maja aż do planowanej remizy tramwajowej. Krótsza trasa, długości 2 km planowana była ulicami Starozagnańską (Okrzei), Starowarszawską (Piotrkowską), Focha (Buczka), Chęcińską do bocznicy koło Kadzielni.
Przygotowania do budowy pierwszej linii były dość zaawansowane. Tramwaje miały funkcjonowć w godzinach 7-22. Planowana prędkość tramwaju miała wynosić 15 km/h (podawana jest też prędkość 12–13 km/h), a częstotliwość kursów co 15 min. Opracowano położenie przystanków (co 350 m), taryfę, regulaminy ruchu, a także specyfikację techniczną linii. Plany te zostały jako „projekt umowy koncesyjnej” zatwierdzone uchwałą Rady Miasta z 30 marca 1930 r. Koszt inwestycji obliczono na ok. 2,5 mln zł.