Członkini Polskiej Partii Socjalistycznej od 1893, w latach 1897–1898 w kierownictwie jej warszawskiego koła. W 1897 udała się do Moskwy, by spotkać się z więzionym tam Strożeckim. Już w następnym roku sama została zesłana na wschód Rosji, do Orłowa, skąd zbiegła w 1900. Po powrocie, nie mogąc pozostać na terytorium Królestwa Kongresowego, zaangażowała się w działalność PPS w zaborze pruskim. W celu uzyskania obywatelstwa pruskiego zawarła związek małżeński z działaczem tej partii Emilem Casparim.
W latach 1905–1906 była członkiem Centralnego Komitetu Robotniczego PPS, przedstawicielką odłamu tzw. „młodych”; po rozłamie w partii pozostała więc w PPS-Lewicy. W 1906 wyjechała do Genewy, gdzie wzięła ślub z Janem Strożeckim. Razem zamieszkali w Paryżu, prowadziła tam gabinet lekarski. Z mężem działała w paryskim klubie PPS-Lewicy. Była przeciwniczką usuwania z programu tej partii postulatu niepodległości Polski. W sierpniu 1918 jej mąż zginął tragicznie, ratując tonącego w rzece.