Fajanse ćmielowskie spławiane były Wisłą do Warszawy i Gdańska.
Po śmierci Jacka Małachowskiego w 1821 roku drogą dziedziczenia Ćmielów przeszedł w ręce jego syna, Jana (wg Chrościckiego w ręce córki Franciszki Dunin-Karwickiej), a po jego bezpotomnej śmierci, wnuka Kazimierza Dunina-Karwickiego. W 1826 roku został zatrudniony w fabryce pochodzący z Prus August Schultz, który wprowadził do produkcji pierwsze naczynia kamionkowe. W latach 1821–1828 wyroby ćmielowskie były eksponowane na wystawach „płodów krajowego przemysłu” w Warszawie, a w 1824 roku otrzymały dwa medale. Fajanse ćmielowskie miały ciepłe, kremowe kolory. Niektóre wyroby wzorowane były na angielskich produktach Wedgwooda, zwłaszcza wazony w jasnoniebieskim kolorze, które zdobione były białymi płaskorzeźbami postaci w stylu klasycznym.
W 1827 roku fabrykę wydzierżawili dwaj bracia Jeremiasz i Beniamin Weinbergowie, którzy weszli w układ handlowy z kupcem Franciszkiem Ordonem, sprzedającym ćmielowskie wyroby w Warszawie, (według Bożeny Kostuch było to w roku 1837, a kupcem sprzedającym wyroby był Alojzy Szmelowski).