Według Popa Duklanina po obaleniu Kočapara zgromadzenie ludności Zety, nie oglądając się na obce wojska obrało królem Włodzimierza. Pragnąc utrzymać dobre stosunki z Raszką Włodzimierz poślubił córkę Wukana. Pop Duklanin notuje, że po objęciu władzy przez Włodzimierza w królestwie na 12 lat zapanował pokój. W 1106 roku u wschodnich granic obydwu państw serbskich zgromadziły się potężne siły bizantyńskie mające powstrzymać normańskiego Boemunda. Wukan zaatakował ziemie bizantyńskie poniósł jednak klęskę. Musiał ukorzyć się przed cesarzem bizantyńskim i zobowiązać, że nie będzie pomagać bałkańskim Słowianom. Prawdopodobnie również Włodzimierz uznał wówczas zwierzchnictwo bizantyńskie.

Osłabienie pozycji Wukana sprawiło, że w Zecie podniosła głowę opozycja, na czele której stanęła wdowa po Bodinie, królowa Jakwinta. W 1114 roku więziony w Raszce Dobrosław został przewieziony do Zety. Podczas pobytu króla Włodzimierza w Kotorze Jakwincie udało się podać mu wolno działającą truciznę. Chory Włodzimierz powrócił do Skadaru. Jakwinta podążyła za nim, aby nie utracić wpływu na bieg spraw. W Skadarze próbowała obciążyć Dobrosława odpowiedzialnością za stan zdrowia króla. Włodzimierz nie usłuchał Jakwinty i nakazał jej opuścić stolicę.