Wkrótce doszło do dezercji, które zapoczątkowali żołnierze II batalionu 3 Pułku Bersalierów, pochodzący w większości z południowych Włoch. Pod koniec stycznia 1945 wojska amerykańskie zaatakowały pozycje batalionu, ale wbrew przewidywaniom zostały zmuszone do odwrotu. Z powodu aktywności partyzantów nadal trwały dezercje, stając się coraz poważniejszym problemem. W lutym kolejnym dowódcą dywizji został ponownie gen. M. Carloni. W poł. marca Amerykanie w ramach ofensywy nad rzeką Serchio ponownie przeprowadzili atak na pozycje dywizji, ale bez rezultatu. W odpowiedzi Niemcy i Włosi przeprowadzili zaskakujący kontratak, który przyniósł aliantom pewne straty. 4 kwietnia wzdłuż wybrzeża tyrreńskiego rozpoczęła się nowa ofensywa aliancka, doprowadzając do przełamania pozycji niemieckich. W celu powstrzymania wojsk alianckich została sformowana Kampfgruppe „Ferrario” w składzie I Batalionu 2 Pułku Cacciatori degli Appenninini i II Grupy Artyleryjskiej 4 Pułku Artylerii 1 Dywizji Bersalierów „Italia”, Batalionu „Goffredo Mameli”, przydzielonego wcześniej do dywizji oraz Alpejskiej Grupy Artyleryjskiej „Bergamo” 4 Dywizji Alpejskiej „Monterosa”. Grupę bojową dołączono do niemieckiej 148 Dywizji Piechoty. Nie udało się jednak powstrzymać wojsk alianckich, w związku z czym 1 Dywizja Bersalierów „Italia” wycofała się na Przełęcz Cerreto.