Poleca się jego serwowanie jako ser stołowy, z dodatkiem oliwek, soli i pieprzu, a nawet samodzielnie, w towarzystwie win białych (najlepiej Vermentino della Riviera Ligure di Ponente lub Bianco di Pitigliano). Jako dodatek pasuje chleb toskański oraz marmolada z pomarańczy. Może być również dodawany do potraw, m.in. piemonckiego risotto (risotto robiola) i spaghetti (spaghetti robiola aglio). Robioli nie należy przechowywać w folii, gdyż ma to wpływ na pogorszenie smaku, a nawet zepsucie się sera. Najlepiej spożyć go od razu lub trzymać maksymalnie przez tydzień w lodówce, w naturalnej skórce lub w papierze.
Oprócz oryginalnej robioli di roccaverano w obrocie handlowym znajdują się także inne rodzaje robioli, np. robiola langhe (ser o jasnej skórce, mniejszym rozmiarze i kształcie zbliżonym do kwadratowego).
Bibliografia Fabiano Guatteri, Käse, wydawnictwo Kaiser, Klagenfurt, 2006, s.159, https://www.robioladiroccaverano.com/ – strona sera (dostęp 14.1.2010) Almanach serów – Delikatesy Alma, 2010, s. 9.
Kategoria:Włoskie sery Kategoria:Włoskie produkty regionalne chronione prawem Unii Europejskiej