W czerwcu 1909 zdała maturę, a w październiku uległa wypadkowi podczas samotnej wspinaczki na Kominach Strążyskich, wskutek czego doznała złamania nogi i obrażeń głowy. Konsekwencją wypadku było kalectwo stopy, które uniemożliwiało jej dalszą działalność taternicką. Po tym zdarzeniu uprawiała w Tatrach jedynie turystykę, od 1912 była członkinią Sekcji Ochrony Tatr Towarzystwa Tatrzańskiego. W 1913 w liście do Walerego Goetla, przekonywała go do utworzenia parku narodowego w Tatrach.
W 1919 leczyła się w szpitalu psychiatrycznym w Krakowie, a następnie w Warszawie. W tym czasie interesowała się polityką, udzielała się w PPS, zajmowała się edukacją robotników.
W 1920 wyemigrowała do Chicago z ramienia stronnictwa socjalistycznego z poleceniem głoszenia odczytów na temat socjalistycznych idei w koloniach polskich. Pracowała w redakcji związanego z PPS pisma „Dziennik Ludowy” w budynku przy Milwaukee Avenue 959. Relacjonowała m.in. przyjazd Marii Skłodowskiej-Curie i jej córek do USA. Przebywając w Stanach Zjednoczonych, często udawała się w Góry Skaliste.