Pierwsza dotyczyła zmiany statutu Państwowej Rady Kolejowej, zaś druga poświęcona była ratyfikacji konwencji ze Związkiem Radzieckim w sprawie spławu materiałów drzewnych na rzekach granicznych.
W czerwcu 1941 opuścił majątek w Rudzie i ukrywał się w Warszawie, a następnie od czerwca 1944 w Chrzęsnem. W lipcu tego samego roku przeprowadził się do Lublina. Od marca 1945 mieszkał w Warszawie. Po II wojnie światowej pracował m.in. jako dyrektor w Państwowych Nieruchomościach Ziemskich oraz w Desie.
Po śmierci został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 191-4-18).
Rodzina Miał dwie siostry: Janinę (ur. 1902) – żonę generała brygady Wacława Scaevoli-Wieczorkiewicza i Halinę Karską (ur. 1889), która wraz z mężem, Zygmuntem, mieszkała w majątku ziemskim w Chrzęsnem. W 1924 ożenił się z Ingeborgą, córką barona Hugona Wattmanna, właściciela majątku Ruda Różaniecka. Małżonkowie mieli dwóch synów: Ferdynanda (ur. 1925) – rolnika i Czesława (ur. 1932) – inżyniera mechanika.
Przypisy