Gdyby światy: afektywny, egzystencjalny i symboliczny były pierwotnie przystawalne a „rozeszły” się dopiero w procesie komplikacji sytuacji społeczno-egzystencjalno-symbolicznych, w których funkcjonuje człowiek, to powinien kiedyś istnieć uniwersalny język duszy, wspólna mowa całej ludzkości. Jak do tej pory intensywne badania językoznawczo-antropologiczno-archeologiczne nie znalazły śladów takiej pramowy co stwarza wrażenie, że każdy język naturalny wywodzi się od historycznie ukształtowanego w ramach konkretnego społeczeństwa sposobu translacji doświadczeń afektywno-egzystencjalnych na formy komunikacji symbolicznej (językowej)Wiktor Werner, Poznawcza rola metafory w polskim dyskursie historyczno politycznym po 1989 roku (w:). S. M. Nowinowski, J. Pomorski, R. Stobiecki (red.) Pamięć i polityka historyczna. Doświadczenia Polski i jej sąsiadów, Instytut Pamięci Narodowej, Łódź 2008, s. 91 –105.
Koncepcje myślenia symbolicznego Koncepcja Georga H. Meada
Koncepcja Ernsta Cassirera
Przypisy
Kategoria:Antropologia filozoficzna Kategoria:Teoria komunikacji