Po zakończeniu wojny podjął pracę w magistracie leszczyńskim, jednak Polski Związek Zachodni rekomendował go do pracy w Zielonej Górze, gdzie 6 czerwca 1945 objął obowiązki pierwszego polskiego burmistrza miasta (wcześniej obowiązki zarządcy miejskiego pełnił komunista niemiecki Karl Laube). 2 grudnia 1945 objął przewodnictwo nad Miejską Radą Narodową. W wyniku oskarżeń o przywłaszczenie mienia przez rodzinę (żona prowadziła przejęty po niemieckich właścicielach sklep) oraz nacisków Urzędu Bezpieczeństwa podał się do dymisji w styczniu 1946 (została ona przyjęta we wrześniu 1946). W listopadzie 1946 zrezygnował również z funkcji przewodniczącego MRN.

W Zielonej Górze był członkiem oddziału „Caritasu”, zasiadał również w radzie parafialnej.

Od 1922 był mężem Marii z Maćkowiaków (1896–1978), mieli dwóch synów Kazimierza (1923–1942) i Jerzego (ur.