Malarz Perac i praktyk ogrodniczy Mollet postawili na estetykę ogólnego wyglądu i różnorodność kształtów. Około 1595 r. swoje ogrodnicze umiejętności zaprezentował Mollet w królewskich ogrodach Saint-Germain-en-Laye oraz Fontainebleau. Prezentowany parter dywanowy wywarł tak silne wrażenie, że przez Tommaso Franciniego (1614) został uznany za godny uwiecznienia na miedziorycie.
Około 1638 r. Boyceau Jacques pisał: Partery są niskopienną ozdobą ogrodu, mają wielki urok, szczególnie oglądane z góry (w założeniu z sal balowych pałacu). Wielokolorowe nasadzenia wewnątrz precyzyjnie zarysowanych kształtów, naśladujące hafty, moreski, arabeski, rozety, gwiazdy, monogramy, emblematy itp. zachwycą każdego.
Nieustanny rozwój tej koncepcji niespostrzeżenie doprowadził do klasycyzmu (neorenesansu) z elementami sentymentalizmu. Coraz częściej ogrodom towarzyszyły oranżerie i ustawiane w okresie letnim partery oranżeriowe, uzyskiwane przez wkopywanie lub ustawianie z donicami przenoszonych z oranżerii egzotycznych drzewek. Dość wcześnie pojawiły się partery kompartymentowe – mające wielokrotnie powtarzający się wzór na planie prostokąta lub kwadratu.