Zasiadał w Radzie Naczelnej SD.

W 1944 objął obowiązki zastępcy pełnomocnika PKWN na województwo białostockie Jerzego Sztachelskiego (de facto: wicewojewody). Formalnie został mianowany wicewojewodą w kwietniu 1945, urząd sprawując do stycznia 1949. W czasie swej pracy na Podlasiu trzykrotnie pełnił obowiązki wojewody ze względu na częste zmiany na tym stanowisku: na wiosnę 1945, od lutego do sierpnia 1947 i od maja 1948 do stycznia 1949. Był pełnomocnikiem rządu ds. nacjonalizacji przemysłu w województwie białostockim. W wyborach w 1947 wpisany na niemandatowe miejsce na liście tzw. Bloku Demokratycznego w okręgu Białystok. Z rekomendacji SD sprawował mandat radnego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku (1946–1949).

W styczniu 1949 objął funkcję wicewojewody warszawskiego, którą sprawował do okresu reformy administracji publicznej znoszącej urząd wojewody. Pełnił w tym czasie również funkcję sekretarza Miejskiego Komitetu SD w Pruszkowie. Po odejściu z funkcji wicewojewody był m.in. zastępcą rektora Uniwersytetu i Politechniki Warszawskiej ds. administracyjnych. Kontynuował pracę w aparacie partyjnym. W latach 1951–1952 był wiceprzewodniczącym Stołecznego Komitetu partii, a od 1964 członkiem Stołecznego Sądu Partyjnego. Był też m.in.