Kompletny system,wydający się na pierwszy rzut oka dziwny lub niezwykły, składa się wyłącznie ze znanych i powszechnie używanych elementów urbanistycznych.
Celem zespolonej sieci jest zapewnienie równowagi pomiędzy ruchem kołowym i pieszym, tak aby utworzyć bezpieczne i pełne życia ulice równocześnie gwarantujące szybkie połączenie z usługami komunalnymi. Atrybuty te są osiągane przy zachowaniu wskaźników użytkowania gruntu oraz zalet infrastruktury konwencjonalnych planów przedmieść (ze względu na ich niski koszt infrastruktury), w porównaniu do tradycyjnych sieci ulic. Prostoliniowy, prostopadły i otwarty układ, dominujący w układach miast północno-amerykańskich w wiekach XVII, XVIII i XIX po raz pierwszy wprowadzony został okolu 2000 lat p.n.e. i uzyskał nazwę "hippodamejski" od greckiego urbanisty Hippodamosa (498 p.n.e. – 408 p.n.e.), który użył go w swoich projektach, szczególnie w planie odbudowy Miletu.