Kompozycja ta jest także przykładem połączenia pianistycznej techniki Abramsa z perkusyjnymi partiami w wykonaniu AEC.
"Barnyard Scuffel Shuffel" Bowiego rozwija się dość specyficznie, bo poprzez freejazzową formę dochodzi do freebopu, aby ustalić się w zbliżonej do bluesa partii końcowej, co może być wyrażeniem szacunku dla tradycji.
"Nonaah" Mitchella eksploatuje technikę staccato, najpierw w opozycji, a następnie unisono. Na tym tle Mitchell wykonuje swoje sola saksofonowe ale wykorzystuje także kwartet saksofonowy, kwartet smyczkowy i orkiestrę.
"Fanfare for the Warriors" – tytułowy utwór albumu, a więc traktowany jako główny, jest kompozycją Jarmana. Kompozycja ta rozpoczyna się przyjemną melodią, aby dojść do dzikiego i niezwykle gwałtownego sola saksofonowego, którego można by oczekiwać od Sandersa lub Petera Brötzmanna.
"What's to Say" Jarmana lekko nawiązuje do brzmienia muzyki Karaibów, składając także hołd ostatniemu okresowi twórczości Johna Coltrane'a.
"Tnoona" Mitchella odzwierciedla jego zainteresowanie współczesną techniką kompozytorską z kręgu tzw. muzyki poważnej.
"The Key" Mitchella jest lirycznym i nostalgicznym utworem, nie pozbawionym jednak pewnego sardonicznego tonu, zwłaszcza słyszalnego w partii wokalnej tej krótkiej kompozycji.