Na początku lat 90. XX wieku, na wniosek prawosławnych uczestników obrad, Komisja zdecydowała się odejść od tematów ściśle teologicznych i zająć tematem, który można określić jako „techniczny”, mianowicie sposobem doprowadzenia do jedności katolicko-prawosławnej („metoda obecnych poszukiwań pełnej komunii”). Owocem pracy Komisji Wspólnej nad tym zagadnieniem jest właśnie Deklaracja. Była ona poprzedzona oświadczeniem kończącym spotkanie we Freising, w którym odrzucono uniatyzm jako metodę poszukiwania jedności Kościoła. Następnie wspólny komitet koordynacyjny na obradach w Ariccia (Włochy) w czerwcu 1991 przygotował projekt dokumentu, przedyskutowany i zaakceptowany na spotkaniu Komisji w Balamand.
Treść Deklaracji Tekst Deklaracji z Balamand podzielony jest na trzy części: Wprowadzenie, Podstawy eklezjologiczne i Zasady praktyczne. Motywem przewodnim dokumentu były uzgodnione wcześniej założenia: dążenie do jedności Kościoła powszechnego oraz uznanie Cerkwi prawosławnej i Kościoła rzymskokatolickiego za Kościoły siostrzane. Chodziło o odrzucenie postawy odmawiającej statusu kościelnego drugiej stronie dialogu.