Malarze renesansowi opierali się na trzech ważnych zasadach. Pierwszą z nich było zainteresowanie się na nowo antykiem i systematyczne badania sztuki starożytnej, drugą skupienie się na człowieku (humanizm), a trzecią, odkrycie i opanowanie zasad perspektywy linearnej. Dzięki tym trzem zasadom dokonał się prawdziwy przewrót w sztuce zachodu. Źródłem inspiracji dla malarzy renesansowych była z jednej strony natura, którą cierpliwie obserwowali, z drugiej zaś sztuka starożytna, gorliwie studiowana, w tym okresie we wszystkich pracowniach malarzy, rzeźbiarzy i architektów.
Malarze renesansowi Malarze włoscy quattrocento: cinquecento: Antonello da Messina Antonio Pollaiuolo Masolino da Panicale Giovanni di Paolo Melozzo da Forlì Pisanello Florencja: Andrea del Castagno Benozzo Gozzoli Domenico Ghirlandaio Domenico Veneziano Fra Angelico Fra Filippo Lippi Filippino Lippi Lorenzo di Credi Masaccio Pesellino Pesello Paolo Uccello Sandro Botticelli Andrea del Verrocchio Zanobi Machiavelli Umbria: Luca Signorelli Piero della Francesca Pietro Perugino Pinturicchio Padwa: Andrea Mantegna Wenecja: Gentile Bellini Jacopo Bellini Giovanni Bellini Carlo Crivelli Vittore Carpaccio Francesco Squarcione Moretto da Brescia Ercole de’ Roberti Rzym: Donato Bramante Michał Anioł Buonarroti Rafael