Powyżej Papirusowej Drabiny w ścianie wyróżnia się trzy filary: prawy – wybitny, wąski, zakończony sporo poniżej wierzchołka, środkowy – wybitny, szeroki, sięgający po sam wierzchołek, lewy – niezbyt wybitny, zanikający w środkowej części depresji pod Pośrednią Papirusową Przełączką. Pomiędzy prawym a środkowym filarem południowej ściany znajduje się głęboki Zadni Papirusowy Komin. Jego przedłużeniem poniżej Pośredniej Papirusowej Drabiny jest Pośredni Papirusowy Żlebek. Z kolei dalszym ciągiem Papirusowego Komina poniżej Papirusowej Drabiny jest Skrajny Papirusowy Żlebek.

Do Czarnego Bańdziocha w górnych partiach Dolinie Czarnej Jaworowej zbiega w tym rejonie Szymkowy Żleb, ponad którym wyrasta blok szczytowy Wielkiej Papirusowej Turni.

Na wierzchołek Wielkiej Papirusowej Turni nie wiodą żadne znakowane szlaki turystyczne, jest dostępna jedynie dla taterników. Najdogodniejsza droga prowadzi na szczyt prowadzi z Pośredniej Papirusowej Przełączki. Drogi od strony Doliny Dzikiej są częściowo przynajmniej nadzwyczaj trudne (V− w skali UIAA).

Wielką Papirusową Turnię zwano niegdyś Północno-Wschodnią Papirusową Turnią (SV čierna veža).

Pierwsze wejścia turystyczne: Alfred Martin i przewodnik Johann Franz (senior), 16 lipca 1907 r. – letnie, Josef Bethlenfalvy i A. Roth, 7 kwietnia 1934 r. – zimowe.

Przypisy

Kategoria:Turnie i skały słowackich Tatr Kategoria:Turnie i skały Tatr Wysokich