Budowa kościoła, klasztoru I szpitala pochłonęła w sumie 100000 złotych. Był to jedyny nowy kościół wzniesiony we Lwowie za panowania Jana III Sobieskiego.
W 1772, w momencie zajęcia Lwowa przez Austriaków w wyniku pierwszego rozbioru Polski w szpitalu św. Wawrzyńca pracowało 7 braci zakonnych. W 1785, w wyniku reform józefińskich przeprowadzonych przez cesarza Austrii Józefa II zakon Bonifratrów uległ kasacie, a cały zespół klasztorny zamieniono na szpital garnizonowy korpusu lwowskiego armii austriackiej. Pod koniec XVIII w. cały kompleks gruntownie przebudowano, pozostawiając tylko barokową fasadę kościoła i ozdobny portal od strony ul. Łyczakowskiej.
Zmiana dokonana przez Austriaków okazała się trwała – szpital istniał w tym miejscu za każdej kolejnej władzy panującej we Lwowie: rosyjskiej (1914—1915), ponownie austriackiej (1915—1918), pоlskiej (1918-1939), radzieckiej (1939-1941), niemieckiej (1941—1944), ponownie radzieckiej (1944—1991) i ukraińskiej (po 1991).
Bibliografia Ryszard Chanas, Janusz Czerwiński, Lwów, Przewodnik turystyczny, wyd. Ossolineum 1992, Wrocław, Bartłomiej Kaczorowski, Zabytki starego Lwowa, wyd. Oficyna Wydawnicza, Warszawa 1990, Aleksander Medyński, Lwów. Przewodnik dla zwiedzających miasto, wyd. nakładem autora, Lwów 1937
Kategoria:Architektura I Rzeczypospolitej (województwo ruskie) Wawrzyńca Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Wawrzyńca