Od czasu ustawy Nihil novi z 1505 r. skończył się okres rządów sejmikowych. Sejmy prowincjonalne zamieniły się w sejmy walne. Znikały statuty kolskie i ustała dwudzielność ustawodawcza. Następne zjazdy kolskie dotyczyły uchwalenia środków na pokrycie wydatków które były związane z dążeniami dynastycznymi Jagiellonów na Węgrzech i w Czechach. Król zwoływał sejmiki generalne w Kole w celu ustalenia reformy skarbu oraz ustalenia sposobu obrony kresów, ale nie dały one pozytywnych wyników. Jednakże w roku 1533 na sejmie prowincjonalnym w Kole przy użyciu wpływów senatorów król uzyskał aprobatę na przeprowadzenie uchwał podatkowych na cele wojenne. Sejmiki odbywały się coraz rzadziej. Następnie słyszymy o nich dopiero w XVIII wieku. W dobie wojny północnej jeszcze raz odbył się sejmik szlachty wielkopolskiej w 1716 r. Wówczas szlachta wystąpiła przeciwko niszczącej i rabunkowej działalności wojsk saskich. Był to ostatni zjazd szlachty w Kole, który zakończył przeszło trzywieczne tradycje symbolizujące jedność prowincji wielkopolskiej.