W sierpniu 1997 roku po raz pierwszy zdobył punkty Pucharu Kontynentalnego, zajmując 24. miejsce w jego letniej edycji w Zakopanem. W sezonie zimowym również zapunktował w zawodach tej rangi – był 18. w Sankt Moritz, co jest jednym z jego najlepszych rezultatów w karierze w zawodach Pucharu Kontynentalnego. W sezonie 1997/1998 po raz pierwszy awansował do konkursu głównego w Pucharze Świata (zajął 50. miejsce w Ramsau), a także zadebiutował w igrzyskach olimpijskich – indywidualnie w Nagano zajął 25. miejsce na dużej skoczni i 32. na normalnej, ponadto był 11. w rywalizacji drużynowej.
W sezonie 1998/1999 regularnie zaczął startować w zawodach Pucharu Świata. W styczniu 1999 roku zdobył pierwszy w karierze punkt do klasyfikacji generalnej, plasując się na 30. miejscu konkursu w Engelbergu. W lutym tego roku wziął udział w mistrzostwach świata w Ramsau – był 53. na dużej skoczni, 63. na normalnej i 12. w konkursie drużynowym. W kolejnym sezonie również regularnie prezentował się w Pucharze Świata, jednak ani razu nie zdobył punktów do klasyfikacji generalnej. Trzykrotnie uczynił to natomiast w Pucharze Kontynentalnym, m.in. zajmując najwyższe w karierze, 10. miejsce podczas zawodów w Hakubie.