Na ciekach wodnych otaczających wyspę zbudowano liczne mosty: Most Królowej Jadwigi, Mosty kolejowe (dworcowe), Most św. Antoniego, Most kolejowy nad Kanałem Bydgoskim, Most kolejowy nad starym Kanałem Bydgoskim, Most w ciągu ul. Bronikowskiego, Most w ciągu ul. Wrocławskiej.
Południowa część Wyspy Kanałowej przylegająca do starego Kanału jest integralną częścią parku pod nazwą: Planty nad Kanałem Bydgoskim. Znajdują się tam trzy zabytkowe, dostępne do zwiedzania śluzy, których konstrukcja pochodzi z lat 1800–1810: Śluza IV Wrocławska, Śluza V Czarna Droga, Śluza VI Bronikowskiego.
Historia Pierwszym etapem, który umożliwił powstanie Wyspy Kanałowej w Bydgoszczy była budowa Kanału Bydgoskiego w latach 1773–1774. Na 3-kilometrowym odcinku Kanału od połączenia z Brdą zbudowano 6 śluz wodnych, a od 1805 r. rozpoczęto zadrzewianie tego obszaru, który po kilkudziesięciu latach stał się największym miejskim parkiem, od II połowy XIX w. miejskim centrum wypoczynkowo-rozrywkowym.