Językiem liturgicznym jest syryjski.
Kolejna grupa zwana monoteletami dała początek współczesnym Maronitom, choć Kościół ten odrzuca dzisiaj monoteletyzm i pozostaje w unii z Rzymem. Monoteleci w swych naukach twierdzili, iż Chrystus wprawdzie posiadał dwie natury, ale kierował się jedną wolą, której źródłem była nie natura, a osoba. Monoteletyzm został potępiony na trzecim soborze w Konstantynopolu, który obradował w latach 680-681.
W XIII wieku, na skutek wielu różnych czynników, doszło do ostatecznego zerwania więzi łączących Kościół wschodni z zachodnim. W ciągu następnych stuleci niektóre z Kościołów wschodnich, przy zachowaniu wielu swoich zwyczajów i rytuałów, będą wstępować w unię z Rzymem, uznając papieża za głowę chrześcijaństwa. Do dziś zachowują one swój język liturgiczny i odmienny obrządek, bardzo stary i unikatowy. Na przykład językiem liturgicznym używany przez nestorian jest dialekt języka syryjskiego.