W sezonie olimpijskim 1987/1988 Wierwiejkin znacząco poprawił swoje notowania. Najlepszym wynikiem w Pucharze Świata okazał się być występ w Lake Placid, gdzie reprezentant ZSRR był na 11. miejscu. Dobre występy w Turnieju Czterech Skoczni, zwieńczone 19. miejscem w klasyfikacji końcowej cyklu, zwiastowały pewny występ na Igrzyskach Olimpijskich w Calgary. W styczniu 1988 w zawodach o mistrzostwo ZSRR w Tysowcu zaliczył fatalny upadek, który mógł przekreślić jego karierę sportową. Nie wystąpił na igrzyskach, lecz powrócił do uczestnictwa zawodach w następnym sezonie.
Sezon 1988/1989 sprawił, że mieszkaniec Ałmaty stał się kluczowym zawodnikiem podupadającej reprezentacji radzieckiej. Przeciętne wyniki w Pucharze Świata zatuszował świetnym występem na Mistrzostwach Świata w Lahti. Udało mu się tam zdobyć 5. miejsce w rywalizacji na skoczni dużej, a z drużyną (Michaił Jesin, Pawieł Kustow, Walerij Wdowienko) osiągnął miejsce czwarte. Dobry sezon przypieczętował indywidualnym zwycięstwem w 12. Spartakiadzie Armii Zaprzyjaźnionych w Szczyrbskim Jeziorze.