Doprowadziły one do zawarcia w 1963 roku układu zakazującego testów broni jądrowych pod wodą, w atmosferze i w kosmosie, oraz układu zakazującego rozmieszczania w kosmosie broni masowego rażenia. Postęp naukowy-techniczny pozwolił zaś na rozwój kinetycznych broni ASAT i ABM.
USA Prace nad bronią antysatelitarną podjęto najpierw w USA. W 1959 w ramach projektu Bold Orion, nieuzbrojony pocisk wystrzelony z bombowca B-47 przeleciał w odległości 6 km od satelity będącego celem.
Po przerwie, w 1975 roku rozpoczęto prace nad projektem MHV (Miniature Homing Vehicle) z pociskiem ASM-135A odpalanym z pułapu 15–24 km z przystosowanego samolotu F-15A. W latach 1984–86 przeprowadzono pięć prób, w tym cztery udane, w tym 13 września 1985 roku został zniszczony satelita P78-1 Solwind. Po wyprodukowaniu 15 pocisków i przystosowaniu kilku samolotów, program został anulowany w 1988 roku przez Kongres USA.
Kilka projektów broni antysatelitarnej wchodziło też w skład programu obrony przeciwrakietowej Strategic Defense Initiative rozwijanego w latach 80., również zakończonego pod koniec tej dekady.