Ma on długość 196 cm i masę 118 kg. Przeznaczony jest do zastosowania w stu misjach kosmicznych w ciągu dziesięciu lat, w trakcie których wytrzymać musi 1000 rozruchów i skumulowany czas pracy 15 godzin.
Wejście na orbitę Rola orbitalnego systemu manewrowego zaczyna się, gdy podczas wznoszenia wahadłowca kończy się praca silników głównych i zostaje odrzucany zewnętrzny zbiornik paliwa silników głównych. W fazie wznoszenia wahadłowca przewidziane są jeden lub dwa cykle ciągu silników OMS, we współpracy z silnikami RCS. Po wyłączeniu silników głównych, silniki RCS, zarówno tylne jak przednie, są użyte do utrzymania prawidłowego położenia wahadłowca podczas odłączania zewnętrznego zbiornika paliwa. W czasie odłączania zbiornika silniki OMS dostarczają ciąg do wymanewrowania wahadłowca z dala od zbiornika.
Po zakończeniu fazy wznoszenia pierwszym zadaniem OMS jest podniesienie wahadłowca na zaplanowaną orbitę i jest to realizowane poprzez ciąg obydwu silników manewrowych. Podczas tego cyklu prawidłowe położenie wahadłowca jest realizowane poprzez wektorowe ciągi silników OMS posiadających obrotowe zawieszenie. W tej fazie pracy OMS standardowo silniki RCS nie są używane, ale ich użycie nie jest wykluczone.