Nowo utworzona diecezja liczyła 27 parafii: Mostar, Široki Brijeg, Ljuti Dolac, Čerin, Gradnići, Gabela, Humac, Veljaci, Klobuk, Rasno, Ružići, Drinovci, Gorica, Posušje, Vir, Raško Polje, Grabovica, Bukovica, Županjac, Šuica, Seonica, Rakitno, Kočerin, Gradac, Goranci, Donja Drežnica i Konjic.
W tym czasie liczne kościoły i klasztory znajdowały się w stanie ruiny. Do tego brakowało młodych księży, szkół, a przede wszystkim funduszy. Biskup Buconjić stanął przed zadaniem znalezienia nowych księży w celu zapewnienia rozwoju diecezji. Dodatkowo 8 lipca 1890 r. został mianowany administratorem apostolskim diecezji Trebinje-Mrkan.
W 1902 r. na terenie biskupstwa istniało 40 parafii, klasztor i dwie szkoły. Diecezję zamieszkiwało około 100 000 wiernych, a działalność duszpasterską prowadziło 70 kapłanów. W 1926 r. liczba ta wzrosła do 46 parafii, trzech klasztorów i sześciu szkół, a liczba księży do 141. W 1937 r. zajmowała obszar 12 229 km² wraz z diecezją Trebnije-Mrkan. Dzielił się on na 8 dekanatów, z 52 parafiami, 50 kościołami, 296 kaplicami.
W czasie II wojny światowej wielu księży oraz wiernych było prześladowanych przez faszystów. Spora ich grupa została zamordowana.