jest w zamian za to wiele kopii wysokiej jakości.
Li Cheng posługiwał się głównie czarnym tuszem, ostrymi pociągnięciami pędzla tworząc mocne kontury gór, skał, budynków itp. Te kształty wypełniał plamami rozwodnionego tuszu, a następnie delikatnymi kreseczkami, zwanymi cun, nadawał im niezbędną fakturę, aczkolwiek wykraczał poza jej typowe użycie.
Li Cheng tworzył głównie monochromatyczne pejzaże, zwłaszcza jesienne i zimowe, w formie pionowych zwojów. Wybór zimowej, „pustej” scenerii wynika z typowego dla sztuki chińskich uczonych niedopowiedzenia – ważne jest nie to, co widoczne, ale to co zasugerowane (a więc np. następująca po zimie wiosna). Li Cheng pozostawał pod wpływem filozofii neokonfucjańskiej; jego pejzaże są „realistyczne” nie w znaczeniu przedstawiania prawdziwych miejsc jego rodzimej prowincji Szantung, z których czerpał inspirację, lecz w sensie przedstawiania „natury rzeczy”, „idei”, abstrakcyjnej zasady kształtującej rzeczy (chiń. li – 理), stanowiącej podstawę zjawisk i kształtów naturalnych.
Idee malarstwa pejzażowego dynastii