zbrodni honorowych (pozbawiania przez muzułmanów życia kobiet i dziewcząt przez członków własnych rodzin „w obronie czci rodu”) jako osobne przestępstwo.

Po zwycięstwie centroprawicowej koalicji w wyborach w 2006 została powołana w skład gabinetu Fredrika Reinfeldta, w którym objęła urząd ministra ds. równouprawnienia płci i integracji (mniejszości narodowych). Stała się tym samym pierwszym pochodzącym z Afryki ministrem w szwedzkim rządzie.

Jej nominacja spotkała się jednocześnie z protestami szwedzkich środowisk muzułmańskich, zarzucających jej populizm i islamofobię. Szwedzkie stowarzyszenie muzułmanów, największa tego typu organizacja w kraju, zorganizowało akcję zbierania podpisów pod petycją przeciwko jej powołaniu.

1 stycznia 2007 stanęła na czele nowo powołanego resortu – Ministerstwa Integracji i Równouprawnienia Płci. Po wyborach w 2010, w których uzyskała reelekcję do Riksdagu, pozostała w rządzie jako minister ds. równouprawnienia płci w ramach Ministerstwa Edukacji i Badań Naukowych. Z rządu odeszła 21 stycznia 2013.