W porównaniu do mało elastycznej formacji klucza (prowadzący oraz dwaj skrzydłowi) dawała ona dużo większe możliwości manewrowania. Główny nacisk został przeniesiony z myślenia o utrzymaniu formacji na aktywne poszukiwanie samolotów przeciwnika. W razie potrzeby formacja mogła rozdzielić się na dwie działające niezależnie od siebie pary (prowadzącą i dodatkową).
W roku 1939 wprowadzono ją w jednostkach myśliwskich Luftwaffe, a w połowie 1941 roku, po doświadczeniach bitwy o Anglię, zaczęto ją oficjalnie stosować w RAF. W późniejszym okresie wojny wprowadzono ją także w United States Army Air Forces i Lotnictwie ZSRR.
Latanie parami prowadzący-skrzydłowy stosowane było przed II wojną światową w polskim lotnictwie myśliwskim.
Po II wojnie światowej stała się mniej popularna, chociaż stale jest wykorzystywana podczas ceremonii pogrzebowych pilotów (missing man formation).
Bibliografia http://hsfeatures.com/features04/fingerfourdz_1.htm
Kategoria:Taktyka walki powietrznej