Główny ciąg doliny tworzy Dolina do Siedmiu Źródeł podchodząca pod szczyt Bujaczego Wierchu, boczne odnogi to Dolina pod Czerwoną Glinką i Dolina Czarnej Huczawy.
Dolina porośnięta jest bujną roślinnością. Wśród samych tylko roślin naczyniowych stwierdzono występowanie ponad 550 gatunków. Ma również ciekawą budowę geologiczną, badał ją m.in. Mieczysław Limanowski w 1900 r.. Wśród drzew występują ogromnych rozmiarów jodły, a na zboczach Ryniasa największe w Tatrach skupisko brzozy omszonej. Piętro kosodrzewiny schodzi bardzo nisko, bo na Steżkach do 1350 m n.p.m. Spowodowane to jest ich odmienną budową geologiczną. Steżki nie są bowiem zbudowane ze skał węglanowych jak Tatry Bielskie, lecz z piaskowców kwarcystycznych. W lesie liczne skały. Skalista jest na długości około 1 km grań od Pomurnikowej Ściany po wschodni koniec Koziego Grzbietu, liczne turniczki wznoszą się na południowo-wschodnim zboczu Bujaczego Wierchu. U wylotu Lawinowego Żlebu znajduje się wielki rygiel skalny. W górnej części doliny jest jeszcze drugi duży żleb – Owczy Żleb.
W dolinie jest kilka polan: Neslowa Polana, Wyżnia Neslowa Polana, Zadnia Dziura. W górnej części doliny, na wysokości 1290 m znajduje się Schronisko pod Szarotką. Przez turystów dolina odwiedzana jest dość rzadko.