W roku 1610 ustalił, że szkoła podstawowa będzie miała cztery etapy nauczania i łącznie osiem klas o numeracji od ósmej do pierwszej, najbardziej zaawansowanej: pierwszy etap, czyli klasa ósma u Kalasancjusza była także nazywana klasą psałterza. W niej po raz pierwszy pojawiały się książki, kilka na całą klasę. Kalasancjusz postarał się o kilka tomów, używanych kiedyś przez chóry kościelne, drugi etap zwany klasą płynnego czytania to klasy siódma i szósta, trzeci etap – klasa piąta i czwarta, i czwarty etap, tj. klasy: trzecia, druga i pierwsza przeznaczone były dla uczniów, którzy mieli kontynuować naukę, w szkole drugiego stopnia; klasy te były poświęcona nauce gramatyki.
Twórca szkoły powszechnej Kalasancjusz uważany jest za twórcę szkoły powszechnej we współczesnym tego słowa rozumieniu – szkoły dostępnej dla wszystkich, szkoły bezpłatnej, przynoszącej szeroką, przekrojową, wszechstronną wiedzę: Józef [Kalasancjusz] nie był tylko nauczycielem i nie prowadził swego dzieła sam, ale założył zakon religijny [...] ze specyficznym zadaniem, celem i charyzmatem edukacji. I to edukacji najuboższych, którzy, w opinii niejednego, powinni zawsze pozostać nieukami, aby nadal służyć, nie protestując ani nie marząc o absurdalnym wyzwoleniu.