Przykłady: iam – 'jam', maior – 'major' itp.
Spółgłoski C przed samogłoskami tylnymi (a, o, u) oraz innymi spółgłoskami jako 'k' przed samogłoskami przednimi (e, i) oraz 'æ', 'œ' jako polskie 'c', 'cz' lub jak angielskie 'th' ('c' uległo następnie uproszczeniu do 's').
CH pochodzenia greckiego i klasycznego wymawiamy jak polskie 'k' (często w zapisie graficznym występuje 'c' zamiast 'ch', np. pulcra zamiast pulchra). W pozycji inicjalnej wyrazu, przed samogłoską wymawiane jak 'cz'.
G przed samogłoskami tylnymi (a, o, u) oraz innymi spółgłoskami jako 'g'
H jest niewymawiane, używane jako znak diakrytyczny, najczęściej by zaznaczyć, że dana spółgłoska wymawiana jest jako szczelinowa (np. ang. 'th') lub zwarto-szczelinowa (hiszp. 'ch', ang. 'sh', 'ch', starofranc. 'ch'). Czasem dla pokazania rozdzielnej wymowy dwu samogłosek (franc. 'trahir') lub dla zaznaczenia wymowy zwartej w pozycji, gdzie dana spółgłoska powinna być zwarto-szczelinowa (wł. 'ch', 'gh' + e, i)
M w pozycji finalnej wyrazu niewymawiane.
NGU przed samogłoską wymawiamy 'ngw'.
PH wymawiamy jak 'f'
QU wymawiamy jak pol. 'kw'. Często na miejscu 'qu' ('kw') można spotkać 'cu' ('ku'), np. 'ecus' zamiast 'equus'.