Pierwszy klasztor powstał w Puszczy Korabiewskiej, teraz nazywanej Mariańską. Kilka lat później na zaproszenie biskupa poznańskiego Stefana Wierzbowskiego kilku marianów udało się do Nowej Jerozolimy (obecnie Góra Kalwaria k. Warszawy). W 1699 roku papież Innocenty XII zatwierdził marianów jako zakon o ślubach uroczystych, pozwalając im zachowywać pochodzącą z Francji regułę zwaną Regułą 10 Cnót NMP. Marianie nosili wtedy białe habity. W 1723 roku zatwierdzono poprawione konstytucje zakonne. Później zakon rozwinął się zakładając klasztory, m.in. w Rzymie, Portugalii i na Litwie.
Pierwszym zwiastunem kryzysu, który spotkał w XIX wieku zakon jest zamknięcie przez Napoleona w roku 1798 klasztoru rzymskiego. W 1834 roku zamknięte zostały klasztory w Portugalii, a władze rosyjskie w Polsce zamknęły kilka polskich klasztorów. W 1904 roku był już tylko jeden klasztor (na Litwie w Mariampolu, zob. bazylika św. Michała Archanioła w Mariampolu), a w nim tylko jeden marianin – o. generał Wincenty Sękowski. Odrodzenia zakonu dokonuje Litwin, błogosławiony ks. Jerzy Matulaitis-Matulewicz, który swoje śluby zakonne złożył w 1909 roku. Odnowiciel zakonu zmienił konstytucje, białe habity zmienił na czarne sutanny kleru diecezjalnego. 15 września 1910 św. papież Pius X zatwierdził nowe konstytucje.