Badania naukowe Badania archeologiczne wież w Stołpiu i Bieławinie zostały zainicjowane przez naukowców rosyjskich na początku XX wieku; w latach 1909–1912 ekipa kierowana przez Pawła Pokryszkina odkryła w Stołpiu m.in. posadzkę złożoną z 5 rozet o średnicy 50 cm, przeniesioną do Muzeum Archeologiczno-Cerkiewnego w Chełmie. Opis obiektu dokonany w latach 1976–1978 przez zespół pod kierownictwem profesor Ireny Kutyłowskiej z Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie podaje następujące wymiary zabytku: zewnętrzna część budowli to prostokąt o wymiarach 5,7 m na 6,6 m, natomiast wnętrze ma kształt cylindryczny (wymiary 3 do 3,6 m), przechodzący na ostatniej kondygnacji w ośmiobok. Budulec to zlepieńce trzeciorzędowe oraz cegła palcówka (na najwyższej kondygnacji). W latach 2003–2005 zespół archeologów z Chełma, współpracujących z Instytutem Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego, Instytutem Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk, Instytutem Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz badaczami z Francji i Ukrainy, prowadził kompleksowe badania wieży w Stołpiu i jej otoczenia pod względem archeologicznym, architektonicznym, geomorfologicznym, hydrologicznym, geofizycznym i dendrochronologicznym;