Jako kapral służby nadterminowej był instruktorem w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. W 1938 roku ukończył Szkołę Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Po promocji do stopnia podporucznika w Dęblinie, otrzymał przydział do 121 Eskadry Myśliwskiej w Krakowie.
W dniu 1 września 1939 roku przed godz. 7 wystartował do lotu bojowego z lotniska polowego w Balicach razem z kapitanem Mieczysławem Medweckim. Startujące samoloty PZL P.11c zostały zaskoczone przez nadlatujące po bombardowaniu Krakowa, znajdujące się w korzystnej sytuacji taktycznej niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87 z dywizjonu I./StG 2, i samolot kpt. Mieczysława Medweckiego został zestrzelony nad Morawicą, natomiast Władysław Gnyś odskoczył unikiem w lewo. Następnie kilka minut później napotkał lecące w kierunku Olkusza dwa niemieckie bombowce typu Dornier Do 17E i celnie ostrzelał jeden z nich, goniąc samoloty nisko nad ziemią. Oba Dorniery z 7. eskadry dywizjonu III./KG 77 spadły we wsi Żurada pod Olkuszem, przy czym zginęło sześciu członków ich załóg. Prawdopodobne jest, że doszło do kolizji uszkodzonego samolotu z drugim, przy czym istnieją kontrowersje w literaturze co do przyczyny upadkuFakt zestrzelenia przez Gnysia obu Dornierów jest kwestionowany przez M.