w latach 1950–1952 jako kierownik laboratorium w Ośrodku Badawczym Sprzętu Łączności w Zegrzu, gdzie prowadził różne prace konstrukcyjne i laboratoryjne z zakresu radiotechniki wojskowej, a następnie przez blisko 5 lat w Zakładach Wytwórczych Lamp Elektrycznych jako kierownik Działu Kontroli Technicznej, a następnie jako główny technolog. 4 lipca 1956 ożenił się z Zofią (1929–1982), nauczycielką języka rosyjskiego. Od 1957 rozpoczął pracę w Przemysłowym Instytucie Elektroniki; początkowo jako adiunkt, a później jako samodzielny pracownik naukowo-badawczy. Od 1965 pracował w Instytucie Automatyki Polskiej Akademii Nauk (obecnie Instytut Badań Systemowych PAN), gdzie był kierownikiem Pracowni Niezawodności, a następnie kierownikiem Zakładu Metod Sterowania Jakością. Był też wieloletnim zastępcą dyrektora Instytutu ds naukowych. Stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał w 1961 w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN za rozprawę Iskrzenie katod tlenkowych w elektronowych lampach próżniowych, a w 1964 na podstawie oceny dorobku naukowego i rozprawy habilitacyjnej Niektóre zagadnienia niezawodności uzyskał na Politechnice Warszawskiej stopień doktora habilitowanego.