w pracach swoich odnosił się do schizmatyków z wielkim szacunkiem, pisząc o nich braciszkowie nasi kochani. Od około 1661 był nauczycielem poetyki w domu zakonnym w Pułtusku, potem działał jako kaznodzieja przy kościele św. Kazimierza w Wilnie. Zmarł w tamtejszym domu profesów 28 lutego 1670.
Dla Acta sanctorum przetłumaczył życiorys świętego Jana Kantego autorstwa Adama Opatowiusza (Żywot i cuda wielebnego Jana Kantego, tom 57). Jako polemista opracował popularne dziełko teologiczne Stara wiara abo jasne pokazanie, iż ci co w dizuniej trwają starej wiary nie mają (Wilno 1668), w którym na podstawie prac Ojców Kościoła wykazywał prymat papieża oraz pochodzenia Ducha Świętego od Ojca i Syna. Kilka edycji miała praca Boyma Wóz do nieba na duchową przejażdżkę, pierwszy raz wydana jako dodatek do dzieła Theologia chrześcijańska albo nauka o tajemnicach wiary chrześcijańskiej Malinesa (Wilno 1670).
Przypisy
Bibliografia Stanisław Bednarski, Benedykt Paweł Boym, w: Polski Słownik Biograficzny, tom II (redaktor główny Władysław Konopczyński), nakładem Polskiej Akademii Umiejętności, Kraków 1936, s. 380 Ludwik Grzebień, Benedykt Paweł Boym, w: Słownik polskich teologów katolickich, tom I: do 1918, A-G (pod redakcją Hieronima Eugeniusza Wyczawskiego), Akademia Teologii Katolickiej, Warszawa 1981, s.