Sygnał nadawany przez radiolatarnię zawiera znak identyfikacyjny, złożony zwykle z jednego do trzech znaków alfabetu Morse’a, który powtarzany jest co kilka-kilkanaście sekund. Na terenie Europy ten sam znak nie powinien być używany częściej niż jeden raz. Fala nośna jest zmodulowana amplitudowo (modulacja A2A)Niektóre radiolatarnie francuskie stosują modulację A1A (fala ciągła z kluczowaną nośną). tonem o częstotliwości 1020 Hz (w starszych radiolatarniach również 400 Hz)W praktyce ton może różnić się o kilkanaście do kilkudziesięciu herców od podanych częstotliwości. przy głębokości modulacji do 95%. Moc nadajnika jest zwykle rzędu kilkudziesięciu watów, dlatego zasięg radiolatarni przy powierzchni ziemi może nie przekraczać kilkudziesięciu kilometrów, jednak na większych wysokościach, z uwagi na brak przeszkód i zakłóceń, jest on wielokrotnie większy.
Radiolatarnie NDB zwykle umieszczane były parami na przedłużeniu osi pasa startowego (dalsza i bliższa radiolatarnia NDB). System ten, przy wykorzystaniu dwóch radiokompasów ADF na pokładzie samolotu, umożliwiał bardziej precyzyjne podejście niż w przypadku tylko jednej radiolatarni.