W związku z udziałem w strajku okupacyjnym robotników stracił tam pracę. Następnie został zatrudniony w Zakładach Aparatury Precyzyjnej „Ateliers J. Carpentier Paris”.
Okres II wojny światowej Po wybuchu wojny znalazł się we Lwowie, gdzie pracował w zakładach samochodowych. W czerwcu 1940 r. został deportowany w głąb ZSRR. Za próbę powrotu do Lwowa zesłany do syberyjskiego gułagu. W czasie jednego z transportów został uznany za zmarłego i porzucony w tajdze. Uratował go nieznajomy człowiek – Jakut. Po ogłoszeniu amnestii dla Polaków w 1941 r. pracował jako majster w ewakuowanej za Ural fabryce, budował linię energetyczną o napięciu kilkunastu kilowoltów. W 1944 r. rozpoczął pracę w Samarkandzie, najpierw jako kierownik działu pomiarów w elektrowni, a potem w przeniesionej z Leningradu fabryce dźwiękowych aparatów kinematograficznych. Tu został członkiem Związku Patriotów Polskich. Pozostała na terenie Polski rodzina zginęła tragicznie: ojciec w warszawskim Getcie, matka i siostra w obozie koncentracyjnym.