Od 1937 do wybuchu wojny pozostawał wolno praktykującym inżynierem budowlanym.

Od listopada 1939 do kwietnia 1940 wykładał konstrukcje budowlane w Szkole Techniczno-Przemysłowej we Lwowie. W latach 1940–1944 związany był m.in. z Biurem Technicznym Józefa Stiksa w Krakowie, Biurem Technicznych Urządzeń Sanitarnych w Warszawie, Fabryką Sukna w Warszawie, a po powrocie do Lwowa realizował prace budowlane m.in. dla Muzeum Zoologicznego i Ossolineum. Pracował też przy budowie parowozowni w Rawie Ruskiej. W 1944 został asystentem profesora Emila Łazoryka w Katedrze Statyki i Konstrukcji Budownictwa na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej. W 1945 w wyniku wysiedleniu Polaków ze Lwowa znalazł się we Wrocławiu, gdzie początkowo był kierownikiem składnicy złomu i warsztatów konstrukcji stalowych, potem rzeczoznawcą budowlanym w Banku Gospodarstwa Krajowego. Z początkiem roku akademickiego 1949/1950 zatrudniony został jako samodzielny pracownik naukowy na Politechnice Wrocławskiej. Na etacie zastępcy profesora od października 1952 kierował Katedrą Statyki i Konstrukcji Specjalnych na Wydziale Architektury. Przeszedł na emeryturę w 1961.