Jego odwaga była widoczna nie tylko na boisku. Ciekawa rzecz miała miejsce w roku 1938 w Neapolu przed meczem reprezentacji Francji z faszystowskimi Włochami. Otóż kibice z Italii zaczęli wygwizdywać wszystkich przeciwników, a pod adresem pochodzącego z Maroka Larbiego Ben Bareka głosić rasistowskie hasła. Mattler był jednym z tych, którzy protestowali najgłośniej przeciw temu na oczach samego Benita Mussoliniego, a gdy Ben Barek zaczął śpiewać Marsyliankę dla podkreślenia swojej francuskości, przyłączył się do niego. Później, podczas II wojny światowej, choć był członkiem francuskiego ruchu oporu, nie przerwał kariery piłkarskiej. W roku 1944 został nawet aresztowany, ale uciekł z niemieckiego obozu i dołączył się do walk w rodzinnym Belfort.
Po zakończeniu wojny, jeszcze przez rok był grającym trenerem FC Sochaux, by w roku 1946 zakończyć karierę w wieku 40 lat.
Kariera reprezentacyjna Od maja 1930 do stycznia 1940 Étienne Mattler rozegrał 46 meczów w barwach reprezentacji Francji, przez długi czas tworząc solidny duet obrońców z Jules’em Vandoorenem. W niektórych meczach pełnił funkcję kapitana drużyny, a od roku 1938, gdy wyprzedził Edmonda Delfoura, był rekordzistą kraju pod względem gier w drużynie narodowej.