Ze względu na duży napór wód gruntowych, ściany zostały uszczelnione 20 000 ton słoniny i łoju wołowego. Drążenie tunelu utrudniała kurzawka, na którą natrafiono w trakcie kopania. Również ciśnienie powodowane przez masy ziemne dawało się we znaki budowniczym, parokrotnie będąc przyczyną zawalenia się sklepienia. Napotkane trudności spowodowały opóźnienia w budowie i, aby dotrzymać terminu, 1 października 1856 roku oddano tymczasowo do użytku odcinek biegnący po wzniesieniu, zbudowany wcześniej jako roboczy. Przejazd tą trasą był kłopotliwy, gdyż trzeba było w tym celu użyć aż dwóch lokomotyw. Ostatecznie tunel oddano do użytku z początkiem 1857 roku. Był on jak na owe czasy sporym osiągnięciem technicznym, miał długość 727 m, wysokość 7,5 m i szerokość 8,7 m, przystosowany do umieszczenia w nim dwóch torów a położony był na głębokości dochodzącej do 28 m.