Samolot ten, wobec dokonanych zmian konstrukcyjnych, otrzymał oznaczenie SM.76.
Także w 1939 roku niewielką liczbę egzemplarzy zbudowano na licencji na Węgrzech. Były one wyposażone w silniki WM K-14 (węgierski wariant Gnôme-Rhone Mistral Major 14K) i użytkowane przez linie lotnicze Malert.
Od 1940 roku rozpoczęto produkcję zmilitaryzowanego wariantu SM.73bis z trzema silnikami Alfa Romeo 126 RC.18, usterzeniem od samolotu SM.82 i stanowiskiem strzeleckim na grzbiecie kadłuba. Wyprodukowano 11 maszyn tego wariantu.
Kolejnym, zbudowanym w liczbie czterech egzemplarzy, wariantem SM.75 był wodnosamolot SM.87 Idro z silnikami Fiat A.80. Początkowo używane w lotnictwie cywilnym, po wybuchu II wojny światowej zostały przekazane wojsku. Podobnie wszystkie samoloty włoskich linii lotniczych zostały przejęte przez Regia Aeronautica, otrzymując jednocześnie nazwę Marsupiale. Służyły one jako transportowe, obsługując wraz z innymi typami maszyn fronty grecki i afrykański. Jeden egzemplarz służył w Belgii w składzie Corpo Aereo Italiano jako osobisty samolot jego dowódcy, gen. Corso-Fougiera.