W tej sytuacji sprzyjający zresztą chrześcijanom Sulejman sprzymierzył się w 1403 r. z cesarzem bizantyjskim Manuelem II Paleologiem. Zrezygnował z oblężenia Konstantynopola prowadzonego od lat przez swego ojca, a nawet oddał Janowi Paleologowi Saloniki. Wkrótce potem na jego dwór zbiegł Isa, wyparty z Bursy przez Musę. Sulejman wysłał go z powrotem do Anatolii. Tym razem w swojej służbie, a gdy Isa poległ, sam wyruszył w celu pokonania Mehmeda oraz Musy (1404). Odnosił tam kolejne sukcesy, zdobywając Bursę, Izmir i Ankarę. Mehmed zdołał jednak wysłać Musę do Rumelii, gdzie ten, mając wsparcie hospodara wołoskiego Mirczy Starego oraz wykorzystując niezadowolenie ludności oraz urzędników z twardych rządów Sulejmana i jego arogancji, odnosił coraz większe sukcesy. Sulejman powrócił do europejskiej części imperium, jednak jego wojska zostały przez Musę rozgromione, a sam Sulejman zginął podczas ucieczki do Konstantynopola (1410 lub 1411).
Bibliografia
Kategoria:Władcy Turcji Kategoria:Osmanowie Kategoria:Urodzeni w XIV wieku Kategoria:Zmarli w XV wieku