Nawiązał również kontakty dyplomatyczne z chińską dynastią Tang.
Stworzone przez Harszę imperium składało się z wielu królestw, których władcy uznawali zwierzchność Harszy. W swoich władztwach cieszyli się autonomią, lecz zobowiązani byli do płacenia haraczu. Dzięki temu systemowi zależności Harsza podporządkował sobie ogromne obszary od szczytów górskich na północy po Narmandę na południu, oraz Gandżam na wschodzie i Walabhi na zachodzie. Mimo że jego panowanie znaczą liczne wojny, w tradycji indyjskiej władca ten obok Asioki był uważany za idealnego monarchę. Nawrócony na buddyzm, słynął ze swojej dobroczynności, troski o pielgrzymów, biednych i chorych. Podczas wielkich zgromadzeń, zwoływanych co pięć lat u zbiegu Gangesu i Jamuny rozdawał pieniądze ubogim. Na jego dworze działali liczni uczeni i pisarze. Także sam Harsza jest autorem poematów - "Nagananda", "Ratnawali" i "Prijdarsika".
Mimo wysiłków Harszy stworzone przez niego imperium nie przetrwało swego założyciela. Po jego śmierci pogrążyło się w wewnętrznych walkach i rozpadło się na wiele drobnych królestw.
Przypisy
Bibliografia Alex Axelrod, Charles Phillips Władcy, tyrani, dyktatorzy. Leksykon, wyd. Politeja, Warszawa 2000.
Kategoria:Władcy Indii Kategoria:Indyjscy poeci