W latach 1991–1993 był ambasadorem Norwegii w Kostaryce. W 1993 był wiceprzewodniczącym Międzynarodowej Konferencji ds. Byłej Jugosławii (ICFY). W tym samym roku objął stanowisko dyrektora generalnego w departamencie stosunków multilateralnych MSZ. Od 1994 do 1997 był zastępcą sekretarza generalnego MSZ, jednocześnie zasiadał w radach gubernatorów Międzyamerykańskiego, Afrykańskiego oraz Azjatyckiego Banku Rozwoju.

17 października 1997 otrzymał nominację na ministra spraw zagranicznych w centroprawicowym gabinecie Kjella Magne Bondevika. W 1999 sprawował funkcję przewodniczącego OBWE. Odszedł ze stanowiska ministra 17 marca 2000 po uchwaleniu wotum nieufności wobec rządu. Od 2001 do 2007 był ambasadorem Norwegii w Stanach Zjednoczonych.

W 2007 został powołany na stanowisko wysokiego komisarza OBWE do spraw mniejszości narodowych, które zajmował do 2013.