Dla Hohenzollernów pracował przez następne 10 lat – porzucił służbę dla nich w 1532, kiedy związał się z kręgami augsburskiego bankiera Antona Fuggera, jednego z najbogatszych ludzi tych czasów. Fuggerowi dedykował swoje wydanie Dziejów Rzymskich Ammiana Marcelina. Także w Augsburgu opracował edycje Variarum epistolarum libri XII i De anima Kasjodora.

Do Włoch powrócił w 1533 i osiadł w rodzinnej Akwili, gdzie pełnił różne funkcje w zarządzie komuny. Wyjazd z Augsburga był prawdopodobnie spowodowany trwającymi tam zamieszkami religijnymi, w których brał udział jego patron. Pod koniec życia poślubił tam Caterinę Lucentini Piccolomini, z którą miał syna Casimira (zm. 1563). Trzykrotnie podróżował do Niemiec (w 1538, w latach 1540-1541 i 1545-1546).

Działalność naukowa i literacka Wkrótce po przybyciu do Rzymu z okazji wstąpienia na tron papieski Leona X Accursio ułożył dzieło Osci et Volsci dialogus ludis Romanis actus, parodiujące styl poezji łacińskiej popularyzowany przez Gianbattistę Pio. Jeden z jego poematów ukazał się w zbiorze Coryciana (1524).