Chengguan (chiń. 澄觀 pinyin Chéngguān; kor. 징관 Jinggwan; jap. Chōgan; wiet. Chừng Quan; ur. 738, zm. 23 kwietnia 839) – chiński buddysta, mistrz szkoły huayan i jej czwarty patriarcha. Jego wysiłki spowodowały znaczny rozwój tej szkoły. Znany był także jako Qingliang (chiń. 清涼, pinyin: Qīngliáng; kor. 청량 Chengryang; jap. Seiryō; wiet. Thanh Lương) i jako Qingliang Chengguan.
Życiorys Pochodził z Yuezhou (越州), znanego także jako Shanyin (山阴), dzisiaj odpowiada to miastu Shaoxing (绍兴) w prowincji Zhejiang. Jego świeckie nazwisko to Xiahou (夏侯).
Od najwcześniejszych lat studiował teksty buddyjskie. W wieku 11 lat opuścił dom zostając nowicjuszem w Baolin si (宝林寺) w Benzhou (本州), a wieku lat 20 (w 757 r.) pełnym mnichem pod kierunkiem Changzhao (常照) w Miaoshan si (妙善寺). Około 758 r. praktykował w słynnym klasztorze Qixia w Runzhou (dzisiejszy Zhengjiang) (润州) w prowincji Jiangsu. Jego nauczycielem był mistrz winaji Li (醴律师, Li lüshi).
Następnie na krótko powrócił do klasztoru Baolin, skąd powędrował do Quanzhou (泉州) w prowincji Fujian. Studiował tam nauki winaji w klasztorze Kaiyuan. Był wtedy uczniem mistrza winaji Tanyi (昙一) z odłamu nanshan (南山) tej tradycji.