zwolniony w styczniu 1940 roku.
Po zwolnieniu do 1942 r. ukrywał się na wsi. W 1942 wyjechał do Warszawy, gdzie pracował w Związku Cechów. Po klęsce powstania warszawskiego przebywał w Pruszkowie i Grodzisku.
Po zakończeniu okupacji niemieckiej (1945 r.) powrócił do Łodzi, gdzie podjął dalej pracę jako dyrektor tamtejszej Izby Rzemieślniczej, na którym pozostał prawdopodobnie do przełomu lat 40. i 50. XX wiek.
W wyborach do Sejmu Ustawodawczego w 1947 r. ubiegał się o mandat posła z listy Stronnictwa Pracy na mocy umowy podpisanej między Stronnictwem a przedstawicielami prywatnej inicjatywyKandydaturę Dobosza wystawił Komitet Wyborczy Bezpartyjnego Rzemiosła, Handlu i Drobnej Wytwórczości, zob. Waldemar Bujak, Historia Stronnictwa. Pracy 1937–1946–1950, Warszawa 1988, s. 200; Przedstawiciele inicjatywy prywatnej na pierwszych miejscach list SP, Ilustrowany Kurier Polski, nr 351, 25 grudnia 1946, s. 17.. Zajmował drugie miejsce na liście w ŁodziKandydaci Stronnictwa Pracy na posłów do Sejmu Ustawodawczego, tamże, nr 3/1947, s. 5. – okręgu, gdzie SP zdobyła najwięcej mandatów (3).